مقدمه: 
هرپژوهشگرومحققِ بیغرضِ تاریخِ ایران، اززیادی دروغ ها وکثرتِ جعلیاتِ آشکارِ اکثرِ(مورخین ومحققان خارجی ومقلدانِ ایرانی شان) وهمچنین سیاستمدارانِ مدافعِ آن دروغ ها، اززمان پهلوی (۱۳۰۴) تاکنون، دچارِحیرت وتعجب می شود.          
تمام کشورها سعی می کنند برقدمتِ تاریخی خود بیافزایند: قوم”اورارتو” را، چون درارمنستان کنونی هم ساکن بودند جزوِمردم ارمنی درتاریخ ارمنستان قلمدادمیکنند! 
امّا درنوشتن تاریخِ ایدئولژیکِ ایران، ازپهلوی تا امروز، اکثرمورخین داخلی، که  به ایدئولژی:”پان آریانیسمِ”(نازیستیِ هیتلری)، همراه با”پان فارسیسم” مبتلا شده بودند؛ وهنوزهم دربعضی تاریخ نویسان، آن مرض شفا نیافته است:                        
نگاه کنید به سه تألیفِ: دکترعبدالعظیم رضائی: اول: کتابِ “اصل ونَسَب” بخش یکم، قسمت(۲) صفحه:(۱۳ تا ۲۵) باعنوان” آریائیان” / انتشارات دُرّ،(۱۳۷۹)، در (۵۲۷) صفحه، امابعلت نامعلوم (۵۵۰) صفحه نوشته اند!/ دوم: چهارجلد کتابِ: “ تاریخ ده هزارسالۀ ایران” در(۱۶۴۴) صفحه، تاریخ نشر(۱۳۹۸)، انتشارات اقبال./ سوم”دوازده هزارسال پویندگی وپایندگی ایرانیان، تهران، ذهن آویز(۱۳۸۴): دوهزارسالِ ناقابل بر، ده هزارسال افزوده شد.                                                     
تاریخ واقعیِ پنج هزارودویست وبیست وپنج سالۀ مُستند ایران (تا2025 / ۱۴۰۴) را: که از(۳۲۰۰ق.م) با تمدن درخشان ایلام، وسپس قوتی(گوتی)، لولوبی، کاسی، مانّا، اورارتو (به ترتیب قدمت) شروع میشود، مورخان پان آریانیست، حذف کردند تا مورد پسندِ رضا شاه بیسواد ومحمدرضاشاه واربابشان انگلستان قرارگیرد که برغمِ داشتنِ تبارِترک(نگاه کنید به زیرنویس: شمارۀ ۱درپایان متن) بقول رِندان غربی: لقبِ خورشیدِ نژادِ آریائی (آریامهر) را برخود نهاده و یَدَک می کشید!                  
تاریخ رسمی ایران را ازپنج هزارودویست سال واقعی؛ به دوهزار و پانصد سالۀ آریائی و جعلی تقلیل دادند (با حذفِ۲۶۵۰سال:۳۲۰۰-۵۵۰) به امید آنکه شاید درآن مقبرۀ (با سبک واستیل یونانی بعد ازاسکندرمقدونی): “ کوروش آسوده بخوابد “!     
مورخین خارجی، بعضی، جهتِ تداوم ایدئولژی نفاق افکنِ “پان آریانیستی” و”پان فارسیستی” و تحمیقِ بیشترِایرانیانِ شیفته برآنها، و برخی، جهتِ سود جوئی وجلب رضایتِ سیستم حاکم، تجاهل العارف (خود را آگاهانه به نادانی زدن) کرده ومیکنند. 
به تجربه دریافتم که ازجمله درتاریخ:”بیانِ حقیقتِ ناقص، دفاع ازدروغ کامل است” 
درهربرخوردِ ِایدئولژیک، با تاریخ، ازجمله تاریخ ایران، چهار جنبه، قابل تشخیص است:                                                                                                       
اول: حذف بخش مزاحم: تمام تمدنهای (ایلام، قوتی، لولوبی، کاسی، مانّا، اورارتو) ازتاریخ ایران، بسبب آنکه زبان وتبارهمۀ آنها بقول رُمان گریشمن درکتاب “ایران ازآغازتا اسلام”صفحۀ(۳۹) ترجمۀ محمدمعین،”التصاقی”زبان بودندهمانند:زبانهای ترکی، فنلاندی وکره ای و... ازتاریخ آریائی ورسمی ایران پهلوی حذف شدند.     
 دوم: برجسته کردن و، زیر”نورافکن” قراردادنِ بخشِ لازم به ایدئولژیِ “پان آریانیستی”  و “پان فارسیستی” یعنی:(هخامنشی، ساسانی، صفوی وپهلوی قبل از سقوط آن).                                                                                                   
سوم: درسایه قراردادنِ بخشهایِ مزاحم وتحقیرِآنها تا حدِ ممکن. تلقی دوران حکومت آنها همچون دوره هایِ بحران برای”پان آریانیسم” توأم با “پان فارسیسم”. ازسلجوقی تا قاجاریه (جزدوران ملوک الطوایفی زندیه: با حکومت کریمخان زند همچون وکیل الرعایا)، بقول ابراهیم پورداوود، درکتاب”فرهنگ ایران:(منظور:فرهنگ آریائی ایران)، باید”زندیه ی آریائی” را ازدوران(حکومت عرب وترک) درایران،جدا کرد!
چهارم: طرح اساطیر(شاهنامه)، وافزودن ودفاع ازدروغ های شاخ داردرتاریخ: بعنوان مثال: ادعای سوزاندن کتابخانه های ساسانیان درجندی شاپور(زمان عمر) یا خوارزم(زمان ولید بن عبدالملک و..، درحالیکه درایران پیش ازاسلام کاغذ وجود نداشت تا کتابخانه ای سوزانده شود (!). بعدازجنگ تالاس(طلاس/ طراز) در(751م/ ۱۲۹ه.ش)، باتاسیس بغداد درزمان منصورخلیفۀ دوم عباسی، کاغذ ومرکب چین دربغداد توسط اسیران چینی رونق یافت وبغداد دارای بزرگترین کتابخانه جهان تا حملۀ هلاکوخان (۶۵۶ه.ق/۶۳۶ه.ش/۱۲۵۸م) بود.                                           
درهمین رابطه است که ایدئولژی حاکم از(۱۳۰۴) تاکنون، به پیروی ازسیاست: یک کشور، یک درفش (پرچم)، یک زبان و...با ممنوع کردن آموزشِ سنتی: که در آن درکنارزبانهایِ مادری، زبان رابط فارسی و زبان دینی وفلسفی عربی را هم تدریس میکردند: گلستان سعدی را (جزباب پنجم آن)، با عمَ- جزِ: بخش سی ام قران. 
این سیاستِ شونیستی، زبان فارسی را ازصورت یک زبانِ رابط، به زبانِ انحصاری تبدیل کرد. هرزبان انحصاری، مبدل به “زبان جانشین” یا “زبان قاتل” می شود. در مورد انحصاری ورسمی کردنِ زبان فارسی، این کار، بی ذوقی، وحتی  بد ذوقیِ قزاقی را می طلبید، زیرا درادبیات کلاسیک زبان فارسی، پیام های انسانی، قابل افتخار، و امروزی (مطابق با دموکراسی وحقوق بشر) نهفته است که درتضاد وحتی درتناقض باسیاستِ استعمارفرمودۀ “پان فارسیسم”و”پان آریانیسم”حاکم بوده و هست. ازجمله شعر معروف سعدی:                                                                  
بنی آدم اعضایِ یکدیگرند(یک پیکرند) / که درآفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار/ دگرعضوها را نماند قرار
تو کز محنتِ دیگران بی‌غمی! / نشاید که نامت نهند آدمی!
بنوشتۀ درست سیداحمد کسروی(جهتِ کاستن اهمیّت آن، ودرمخالفت با سعدی و تلویحاً با شعر: دوبیت اول شعر، ترجمه بفارسی یک “حدیث نبوی” است بدین قرار:
الناس في توادُدِهِم وتَراحُمِهم وتَعاطُفِهم مَثَل الجسد، إذا اَشتكى مِنه عضو، تداعى له سائرالجسد بالسهروالحمى.                                                                             
اما کسروی عمداً نگفته است که بیت سوم نتیجه گیری عالی وانسانیِ خود سعدی از این سخن (حدیث) انسانی وامروزیِ پیامبرِاسلام است.                                          
یا این بیت حافظ که بنظرمن بایستی برسَر- دربِ تمام مدارس وزارت “آموزش و پرورش” و”وزارت فرهنگ” با ترجمۀ آن به زبانِ آن محل، نوشته شود.             
 درعین حال درجۀ توحش وعقب ماندگی انسانی کسانی را نشان میدهد که اززبان فارسی، صد سال است که ابزارِسرکوبِ فرهنگی وزبان- ستیزی درایران ساخته اند. حافظ که بزرگترین غزل سرایِ غِنائی ادبیات فارسی است بقول خود به زبان: “دری”، در دعوت به “عشق” و” آزادی” و نه “نفرت” و”زبان کَُشی” می گوید:       
یکی است “ ترکی” و “ تازی” دراین معامله حافظ
حدیثِ “عشق” بیان کن، به “هرزبان که تو دانی”! 
***
پس ازبیان این مقدمه، که بسببِ اول مهر، وتداوم توحش فرهنگ ستیزی و زبانکُشیِ صد ساله بیان شد، میرسم به عنوانِ مطلب:   
  
                                            
زبان های: پارسیِ باستان، پارسیِ میانه و فارسیِ- دری- تاجیکی:     
                
بعضی آنرا (فارسی نو یا فارسی نوین) نیزمی نامند که درتداوم وادامۀ (پارسی میانه) همچون پدرِ(فارسی نوین) و(پارسی باستان) همانند پدربزرگ (فارسی نوین) است. 
درتحقیقات خود، وقتی کتیبه هایِ داریوش اول هخامنشی را میخواندم متوجه شدم که داریوش زبان خود را درکتیبۀ بیستون:                                                               
 به زبان  هخامنشی: “آرّی- یِن” و” آری-یا” می نامد (DB IV) 
 (نگاه کنید به زیرنویس: شمارۀ ۲درپایان متن).  (به ایلامی: هار- یا:)
 به زبان “ آری یا “ یا بقول مستشرقین وپیروان ایرانی شان (DB)درکتیبۀ بیستون 
(پارسی باستان) که (۴۱۳) سطراست: درستون چهارم، بند (۲۰) / شمارۀ (۸۹) درصفحۀ (۷۳) کتابِ “فرمانهای شاهنشاهان هخامنشی”، دربارۀ نام زبانِ مادری خود ( وتلویحاً همۀ ده ایل تابع خویش ) می نویسد:                                                         
داریوش شاه گوید: بخواست”اور- مزدَ”(به تحریف آگاهانه همه جا “آهورا مزدا” نوشته اند!) این نبشتۀ من (است) که من کردم. بعلاوه به (زبان) آریائی (درمتن آری- یا) بود،هم روی لوح ، هم روی چرم تصنیف شد.                                                   
بنا به شهادت تاریخ: کمبوجیه دوم پسرکوروش دوم(کبیر) مصررا درسال(۵۲۵ق.م) گرفت.( اما برخلاف بنی عباس درجنگ تالاس )، هخامنشی ها، کاغذ مصری یعنی “پاپیروس” رابه ایران نیاوردند ودرایران(درکناررود کارون همانند رود نیل) از “نِی” ها تولید نکردند. هخامنشی ها، تا انقراض شان در(۳۳۰ق.م) روی سنگ ولوحِ گِلی و چرم مینوشتند واین سنت تا انقراض ساسانی ادامه داشت!                            
کتاب”فرمانهای شاهنشاهان هخامنشی”که ازطرفِ(جشن بیست وپنج قرن شاهنشاهی ایران) توسط نارمن شارپ، استادیاردانشگاه پهلویِ(آن روزِ) شیراز، به زبان فرانسه در(۱۹۷) صفحه نوشته شده، وتوسط دکترشاپورشهبازی استاد همان دانشگاه، در (۲۰۱) صفحه بفارسی ترجمه شده است. این کتاب درسال (۱۳۴۶/۱۹۶۸) تألیف شده، اما در(۱۳۵۵/۱۹۷۷) چاپ شد. البته تنها متنهای”پارسی باستانِ” شاهنشاهان هخامنشی را ازداریوش اول تا اردشیرسوم هم به خط میخی وهم به خط لاتین(ترجمۀ فرانسه) وبه خط نَسخ (ترجمۀ فارسی) نوشته اند. درکتیبۀ بیستون: متن مفصل تر ایلامی (که همانند ترکی یک زبان پیوندی است) در(۵۹۳ سطر) ونیزمتن بابلی (که یک زبان تصریفی:سامی همانندعربی است) در(۲۱۲سطر) را، بنابه عارضۀ “پان آریانیسم” ترجمه نکردند! داریوش وهخامنشی ها، برخلاف دو پادشاهِ پهلوی، و دو ولی فقیه مدعی، تمام کتیبه ها را به سه زبان (ایلامی، پارسی باستان وبابلی) مینوشتند که یادآورِهمزیستی سه زبان(عربی، فارسی وترکی ) به ترتیب تاریخی دربعداز  اسلام، درحکومت شاهنشاهان ترک ازغزنویان تا قاجاریه است.                             
درضمن از”آریا پرستان” دوران پهلوی غیرازنام زبان خود، کسی توجهی به دو معنای دیگر”آری- ین” داریوش ومشتقات آن، درکتیبۀ بیستون ودیگرکتیبه هایش بکاربرده، نکرده است.                                                                                  
، دربند (۲)، شمارۀ (۱۵و۱۴) صفحۀ  (D Na) اول: داریوش درکتیبۀ نقش رستم (۸۵) ترجمۀ فارسی وصفحۀ (۸۲) متن ترجمۀ اصلی بفرانسه می نویسد:  
 “من داریوش، شاه بزرگ، شاه شاهان،شاه کشورهای شاملِِ همه گونه مردم، شاه دراین (سر) زمین دور ودراز، پسر”ویشتاسپِ”هخامنشی، پارسی، پسرپارسی، آریائی (زبان)، آریائی چهره (آریائی چی ثرَ)”. باتحریف”آریائی چهره” را در ترجمۀ فارسی به (نژاد آریائی ) دکترشهبازی تحریف کرده، ومعنای پان آریانیستی (نازیستی) “نژاد” به آن داده است. درحالیکه در متن اصلی فرانسوی؛ نارمن شارپ « لینه آرین »  که بمعنای «خط فامیلی» و« سلسله ی خانوادگی»  نوشته است ونه« نژاد » که درترجه فارسی آمده است.(نگاه کنید به زیر نویس شماره۳ در پایان متن)
 تحریفِ “آریائی چهره” ازترجمه فرانسوی: “سلسلۀ خانوادگی آریائی”، به “ نژاد آریائی”  توسطِ دکترشاپورشهبازی، برای خوشایندمحمدرضا شاهِ تازه (آریامهر) شده صورت گرفته است.                                                                                           
داریوش درهمین متن، خود را درنسبت به سرزمین پارس (“پارسه” ی ایلامی، در تلفوظ هخامنشی:”پارسا” / استان فارس کنونی) پارسی(منسوب بسرزمین پارس-آ)، پسرپارسی نامیده است! معنای آن روشن است: “پارسه” نام منطقه ای بود که ایلامی -هایِ التصاقی زبان، بدلیل مجاورتش با دریا، به آن داده بودند، زیرا درکنارۀ دریا قرار داشت: پارسه یعنی کنار. داریوش خلیج فارس کنونی رادرکتیبۀ مصری خود، درنسبت به ایالتِ “پارسه”: / به دریائی که (ازآن) به “پارسه” میرود/ ذکرمی کند:   
  صفحۀ (۱۰۵) بند(۳)  شمارۀ (۱۰): فرمانهای شاهنشاهان هخامنشی:  D Zc/ 
در متن فرانسه صفحۀ (۱۰۲) است. 
داریوش شاه گوید:”من پارسی (متن:پارسه/ پارسَ) هستم. از(ایالت) پارس (پارسا)، مصررا گرفتم. فرمان کندن این ترعه را دادم، ازرودخانه ای بنام نیل، که درمصر جاری است، تا دریائی که از(به) پارس (درمتن: پارسا) میرود. پس ازآن، این ترعه کنده شد، چنانکه فرمان دادم، وکشتی ها ازمصرازوسط این ترعه بسوی پارس (در متن:”پارسَم”:پارسیۀ ایلامی:استان فارس کنونی) روانه شدند، چنانکه مرامیل بود”. 
این کانال ازنیل تا دریای سرخ(خلیج عربی قبلی) درسالِ (۶۰۰ق.م) بدستور”نِخو” فرعون مصرکنده شد، اما بسبب مرگ فرعون، ناقص ماند. داریوش آنرا به اتمام رسانید. بیست وسه کشتی خزاین مصررا، به”پارسَم”:استان فارس وشوش آوردند! 
ازاین متن، کاملاً آشکاراست که داریوش درنسبت به سرزمین “پارسه/ به تلفظ       
هخامنشی: پارسا”، خود رامعرفی میکندکه مصررا گرفته است.هرچند چنانکه اشاره شد پیش ازاو، کمبوجیه، پسربزرگ کوروش مصررا گرفته بود.(نگاه کنید به زیر نویس: شمارۀ ۴ درپایان متن).                                                                    
ده ایل پارس(ساکن ایالت پارسۀ ایلامی) هیچکدام نام پارس ندارند بعد ازاِسکان درآن ایالت، نام سرزمینی را، برنام ایلی (قبیله ای) خود افزودندهمانند ایلاتِ ترکِ سلجوفی که بخشی ازآنها پس ازسکونت درآذربایجان، نام آذربایجان را برنام خود افزودند. 
 نام آن ده ایل، به نوشتۀ هرودوت درزمان آغازسلطنت کوروش(۵۵۰ق.م) وتصرف ماد، (شش ایل ده نشین شده بودند وچهارایل کوچروی می کردند) بقرارزیر است:  
۱- پازارگادها(که عشیرۀ هخامنش بقول داریوش، حاکمیّتِ ایلی آنها وسایرایلات نه گانه را داشت). ۲- مارافی اِن ها. ۳- ماسپی اِن ها. ۴- پانتالی اِن ها(پاتی سخوریها). ۵- دِروسپی اِن ها. ۶- گرمانی ها: درزمان رضا شاه با روابط خوبی که با هیتلر داشت، بعضی نازیست ها، گِرمَن یا ژرمن را به “گرمانی” ها و” کرمان” کنونی ربط میدادند! // چهارایل کوچروعبارت بودند از:                                                      
۷- دائن ها. ۸- مردها.۹- دروپیکه ها۱۰. - ساگارتی اِن ها 
“ای.م. اُرانسکی”درکتابِ”مقدمۀ فقه اللغۀ ایرانی”:(ترجمۀ کریم کشاورز،انتشارات  پیام،۱۳۷۹، تهران؛)”آریائی چهره “ را نه درمعنای صورت وشکل وقیافه، بلکه به “اصل (؟) آریائی” تحریف کرده است. در نظام کمونیستی “اصل آریائی”؛ محترمانه همان معنای نازیستی “نژاد آریائی” را افاده میکند! چرا که روس ها هم بنا به خصلت “خود مرکز بینی ایلات”، خود را جزو آریائی ها(ی برتر) تلقی میکردند ومی کنند.  
معنای سوم ( آری، آریا وآریکا) درکتیبۀ بیستون بمعنای شریر، و بی- وفا آمده است: ستون(۵) بند (۲) ، شمارۀ(۱۵) وبند (۴) شمارۀ (۳۱) ونیزدرفهرست کلمات (صفحۀ ۱۵۱) ترجمۀ فارسی ذکرشده است. در(صفحۀ ۱۵۱) هرچهارشکل را، هم با خط میخی وهم تلفظ آن ونیزبه خط نسخ وهمچنین معنای آن را با ارجاع به صفحات می نویسم زیرا کتابِ :(“فرمانهای شاهنشاهان هخامنشی”)، دردسترس همگان نیست: 
فهرست کلمات پارسی باستان که درکتیبه های شاهنشاهان هخامنشی چهارلغت درصفحۀ: (۱۵۱) ترجمه فارسی وصفحۀ:(۱۴۰) اصل فرانسه، برای”آریا” بکار برده است:                                                                                                      
۱- اَرئیکَ : صفت درحالت فاعلی مفرد مُذکّر: بی وفا وشریر
، بند ( ۸ ) شمارۀ (۲۲) ونیز(D B)درصفحۀ (۳۴) ستون اول بیستون 
درصفحۀ (۷۰) ستون چهارم بیستون بند (۱۳) شمارۀ (۶۳) مینویسد:                    
داریوش شاه گوید: ازآن جهت اورمزدَ (به تحریف آهورا مزدا) مرا یاری کرد و خدایان دیگری که هستند (ض.ص: مرایاری کردند زیرا) که بی وفا نبودم.(ض.ص: مؤمن وپایداربودم).                                                                                       
زبان “پارسی باستان” همانند زبانهای اسلاوی قدیم وجدید: مذکر، مؤنث وخنثی دارد.
 ۲- اریکا: همان صفت درحالت فاعلی جمع مذکّر  
درصفحۀ: (۷۵) ستون پنجم بیستون بند (۲) شمارۀ (۱۵): 
داریوش شاه گوید: آن خوزی ها ( اَووجی یا ) بی وفا (وشریر) بودند، اور- مزدَ(به تحریف: اهورامزدا) ازطرف آنها پرستش نمیشد. (من) اور- مزدَ (به تحریف اهورا مزدا) را میپرستیدم. بخواست اور- مزدَ (به تحریف اهورامزدا) هرطورمیل من (بود)همانطوربا آنهارفتارکردم!:(آغازجنگ دینی وآدمکشی عقیدتی درایران است!) 
ودرصفحۀ:(۷۷) ستون پنجم بیستون بند(۵) شمارۀ (۳۱): داریوش شاه گوید:
 آن “سکاها”بی وفا و(شریر) بودند،اورمزدَ (به تحریف آهورامزدا) ازطرف آنها پرستش نمی شد.(من) اورمزده را می پرستیدم. بخواست اورمزدَ، هرطورمیل من بود، همانطور با آنها
 رفتارکردم!                                                                      
(X Ph) پسرداریوش،”خشایارشا”نیزدرکتیبه اش درتخت جمشید معروف به ضددیو
همین سُنّتِ شوم را ادامه میدهد: همان کتاب صفحۀ (۱۲۰) بند(۵) شمارۀ (۳۶ تا۴۱). 
 ۳- آری یَ: صفت درحالت فاعلی مُفرَدِ مُذکّر- آریائی (ض.ص: درهمان معنای شریر وبی وفا) ودرسانسکریت- شریف (آنرانوشتند تا خشم آریامهرجوش نیاید!)   
 دراوستا نیزهمانندِ سانسکریت(کتاب ریگ ودا) “آریائی” بمعنای شریف، نجیب، آزاده وپاک است، برای” ایرها- ایرانی ها-” بکاررفته است: کتاب”اصل ونسب” عبدالعظیم رضائی صفحۀ (۱۸).  ابراهیم پورداود درکتاب “فرهنگ ایران” بدرستی “ ایر” ودر نسبت به آن “ایر-ان” را، درمقابل :”اَن-ایر/ ان-ایر-ان”/ قرارداده است بمعنایِ: ناپاک، نجس، نانجیب و، نا شریف و پدرناشناس (درمعنایِ زنا زاده)!      
( D Na) صفحۀ (۸۵) کتیبۀ داریوش کبیر، شاهنشاه هخامنشی درنقش رستم
بند (۲) شمارۀ ( ۱۴ و۱۵) متن آن درصفحۀ (۵) آمده است. داریوش درمعرفی خود ازجمله خود را آریائی چهره (آرئی یَ چی- ثرَ) بمعنای دارای صورت وقیافه آریائی 
lignée aryenne.        
معرفی میکند که نارمن شارپ (متن فرانسه ص: ۸۲) بکاربرده است که درزبان فرانسه بمعنای (نسل، خط فامیلی وسلسلۀ خانوادگی) معنا میدهد، آقای دکترشاپور شهبازی برای خوشرقصی به محمدرضا شاه (آریامهر:خورشید نژادآریائی!) آنرا به “نژاد آریائی” ترجمه وتحریف کرده است. اورانسکی دراتحادجماهیرشوروی ظاهراً ضد نازیست، چنانکه اشاره شد، آنرا به “اصل آریائی” تحریف نموده است!          
(D Se) صفحه:(۹۳) کتیبۀ داریوش کبیر، شاهنشاه هخامنشی درشوش
بند (۲) شمارۀ (۱۴ و۱۳) متن آن درصفحۀ (۵) آمده است. ودرسطرهای بالاهم توضیح داده شد.                                                                                            
 ۴- آری یا: همان صفت (حالت فاعلی جمع مذکّر)، درحالتِ مفعول مَعه یِ مُفرد = به زبان آریائی. ص (۷۳) : بیستون، ستون چهارم، بند (۲۰) شمارۀ (۸۹): (نگاه کنید به زیرنویس: شمارۀ ۳ درپایان متن)، متن آن را نقل می کنم:
داریوش شاه گوید: بخواست اور- مزدَ (بخطای عمدی:تحریف به اهورامزدا) این نبشتۀ من (است) که من کردم. بعلاوه به (زبان) آریائی (درمتن آری- یا ) بود،هم روی لوح ،هم روی چرم تصنیف شد.                                                                         
دربسیاری ازنوشته ها فعل را نمی نویسند: (است) را ننوشته است. دراین متن نارمن شارپ داخل (پارانتز) آنرا افزوده شده است.                                                     
درموردتحریف عمدی “اور- مزدَ “به”اهورمزدا: نگاه کنید به (زیرنویس: شمارۀ ۵ درپایان متن)          
                                                                               
با توجه به سیاست توأم”پان- آریانیستی” و”پان- فارسیستی” پهلوی، برای شجره سازی به زبان انحصاری ورسمی شدۀ فارسی(دری)، به زبان هخامنشی(که داریوش آری- ین مینامد)، برغم آریائی بازی نازیستی (متأثرازنازیسم هیتلری)، عمداً نام “پارسی باستان” به آن دادند، تا همچون پدربزرگی برای شجره سازی به زبان فارسی- دری -تاجیکی (فارسی نوین) یا(فارسی نو) جا بیاندازند. زبان پهلوی یا پهلوانی (اشکانی وساسانی) را هم “پارسی میانه” نامیدند تا همچون پسر”فارسی باستان” وپدر”فارسی دری- تاجیکی” تلقی شود.                                             
این سه زیان بدلیلِ اختلافِ جغرافیائی ومحلِ مهاجرت- شان به ایرانِ کنونی، در زمان های مختلف، عقلاً ومنطقاً، هیچ ارتباط علت ومعلولی، وپدربزرگی وپدری وپسری با هم نداشته وندارند:                                                                         
الف- زبان اسلاوی قدیم هخامنشی(بقول داریوش زبان آری- ین) که برای شجره سازی به فارسی دری، آنرا بعمد”پارسی باستان” نامیدند :
ده ایل پارسی ازاستپ های روسیه واُکراین، ازطریق قفقازبه آستارا در(۸۴۳ ق.م) رسیدند و بعدازاسکان درسرزمین “پارسه ی” ایلامی، نام پارس برنام قبیله ای آنها افزوده شد. به این سبب زبانِ”پارسی باستان” وبقول داریوش:”آری- ین” و ده ایل تابع هخامنشی ها، به زبان اسلاوی قدیم (اولد-اسلاو) نزدیک است: مذکرومؤنث و خنثی دارد وضمیرها هم صرف میشوند. زبان به اصطلاح فهلوی سعدی در(شعر مثلثات) ونیزمُلَمَعِ” شاهد بازانۀ” حافظ با مَطلع: (سَبَت سلمی بصدغیها فؤادی) را که درآن اشعاری به زبان”فهلوی شیرازی” دارد، منطقاً بدلیل جغرافیای یکسان، میتوان یادگارِتحول یافتۀ زبان پارسی باستان
 شمرد.                                              
درایران نیزمثل همه جا مهاجران بعدی (ده ایل پارس بعدی)، ازساکنان قبلی(ایلامیها و...) متاثرشدند.                                                                                       
ب- زبان پهلوانی یا پهلوی(فهلوی بعدازاسلام)
 ایلات اشکانی پانصدوشصت سال بعد برهبری ایل “پَرنی” در(۲۸۳/ یا/۲۴۷ق.م) از شرق خزرو ترکمن- ستان کنونی به ایران آمدند (بعضی ازسکاها التصاقی زبان بودند مانند ترکی) وساسانیان: کودتائی است دولتی ونه مهاجرت جدید که اردشیر بابکان به انجام آن کودتا موفق شد.                                                                     
پ- زبان فارسی دری- تاجیکی: فارسی دری دربلخ وسمرقند وتاجیکستان قرارداشت که حدود هزارسال پیش به خراسان ایران رسید ودرمرکزایران (اصفهان وشیراز) با جذب وحل زبان های محلی ، با زبان های عربی، لری، لکی، کردی متوقف شد.
نتیجه اینکه:  این سه زبان منطقاً وعقلاً بعلت اختلاف زمان مهاجرت ونیزاختلاف محل جغرافیائی مهاجرت وهمچنین منطقۀ زیست جغرافیائی مختلف، نمی توانند هم ناشی شده باشند. نام پارسی باستان وپارسی میانه وفارسی دری تاجیکی نو یا نوین، نامی جز تجاهل العارف (خودرا آگاهانه به نادانی زدن برای فریب دیگران) ندارد. 
===============
زیرنویس شمارۀ ۱: 
مادررضا(شاه)، خانم نوش آفرین(بنا به بعضی منابع غیررسمی: فاطمه) آیرملو، ازایل ترک آیرملوهای گرجستان بود، که به گنجه وتهران آمد وپس از ازدواج با عباسعلی داداش بیگ از ترکان قراق های سواد کوه، به طبرستان (مازندران بعدی وکنونی) مهاجرت نمود، به احتمال نام مادر(رضا)، فاطمه بود زیرا بنا به اعتقاداتِ مذهبی، نام تنها پسرشان را دررابطه با امام رضا، رضا گذاشتند. در”پان فارسیسم” بازی رضا شاهی، نام عربی- دینی “فاطمه” را به  فارسیِ اهل خرابات: یعنی”نوش آفرین” تغییردادند!                                                         
مادرمحمدرضا شاه(آریا مهر) خانم “ نیم تاج “ یا “ تاج الملوک” آیرملو متولد باکو درآذربایجان شمالی، بود وپدرش رضا شاه.                                                                                                   
مادر رضا پهلوی هم خانم فرح دیبا ازفامیل دیبا های تبریزاست. سید عبدالعی طباطبائی دیبا مشهور به حاجی سید محققین دیبا نمایندۀ ایل شاهسون و وخیاو(مشکین شهررضاشاهی) در مجلس شورای ملی ازرجال آذربایجان ویارشیخ محمد خیابانی بود. خانوادۀ دیبا ازطرف پدرسید(عرب) واز طرف مادری ترک بودند. زن رضاپهلوی خانم سیمین اعتمادامینی(پهلوی)  نیز ازطرف پدرومادر از ترکان زنجان است.                                                                   
----------
زیر نویس شمارۀ ۲
 سطرسوم/ آمده است (DB IV)درکتیبۀ ایلامی بیستون: 
(نقل ازکتاب: فرانسوا گری- یو سوزین، بفرانسه، چاپ تحقیق روی تمدن ها، پاریس،۱۹۸۷، تألیف نمرۀ ۲۹، عناصرگرامرایلامی صفحۀ ۶۵ و۶۴ / در هشتاد (۸۰) صفحه.
Françoise GRILLOT-SUSIN , ÉLÉMENTS DE GRAMMAIRE ÉLAMITE, Editions Recherche sur les Civilisations, Paris 1987 ,« Synthèse » n° 29 / Pages: 64 ,65
داریوش، پادشاه، گفت(گوید):
“به لطف (اور- مَزدَ: خدای کشوروشهر بخش)، من پس ازآن، یک نوشته دیگربه “زبان هارّی-یا”:(آری- یَن) نوشتم: (من کردم) که پیش ازآن (درآن زبان نوشته ای) وجود نداشت؛ و نام و آوازه‌ ام را بررویِ گِل، و پوست،حَکّ کردم. سپس، این نوشته که درحضورمن نوشته و دوباره خوانده شد، من آنرا درتمام کشورها توزیع کردم. مردم آن را کپی کردند”.                       
معنای جملۀ: “پیش ازآن نوشته ای به پارسی باستان(بقول خود داریوش به زبان آری-ین) وجود نداشت یعنی دوکتیبۀ زرین که درهمدان پیدا شده، و آنها را برای شجره سازی به خود، داریوش  
و بدستوراوبه بزبان “آری ین”:(پارسی باستان) نوشته اند. 
اولی بنام جدّش(پدِ پدربزرگش) “آریارَمنَ” نویسانیده است    
(Am H)  
و دومی را بنام پدربزرگش “ ارشام “  
 (As H) 
دیکته کرده و کاتبان، نوشته اند.
سومین کتیبه که تنها نوشتۀ به پارسی باستان اززبان کوروش درپاسارگاد است: با عنوان 
 است ساختۀ داریوش است.
 (کوروش مشهد مرغاب/C M): “ منم کوروش هخامنشی” 
داریوش با نکته سنجی میخواهد از زبان کوروش نیز(همانند پدربزرگ وجدّش) سند تراشی برای “هخامنش” کند. زیراکورش دراستوانۀ گِلی خود نَسَبِ خودرا تا”چیش پیش” پسرهخامنش میرساند واسمی ازهخامنش نمیبرد.                                                                                      
داریوش خواسته دراین نوشته به هخامنش، اززبان کوروش هم، همانند خودش رسمیت ببخشد. 
کسی تاکنون تصریح نکرده که این سه کتیبه همه داریوش ساخته اند چرا که درکتیبۀ ایلامی خود مینویسد که:”پارسی باستان”(بقول خود داریوش به زبان آری-ین)  بوسیلۀ او برای اولین بار کتابت شده است”.                                                                                                
                                                                                            
زیرنویس شمارۀ ۳: 
ازسال (۲۰۰۰) میلادی که کُد ژنتیکی انسان را درآلمان (لایپزیک)، امریکا وفرانسه و... بازکردند ومعلوم شد انسان یک “گونه” یا (اِسپِس) است ونه نژاد یا (رایس/ رِیس) زیرا میتوانند ازهم بارورشده وصاحب فرزند شوند. چهاررنگ سیاه، سفید، زرد وسرخ (که قبلاً بخطا نژاد تصورمی شدند) نیزجنبۀ فنوتیپ وظاهری دارد ونه ژنوتیپ و واقعی.                                    
نژادهای آریائی، سامی و ترک درداخل نژادسفید(بقول قدما)ُ نه نادرست، بلکه بی معنی است.  
زیرنویس شمارۀ ۴: 
داریوش رئیس گارد کمبوجیه بود، دربازگشت به ایران، کمبوجیه را داریوش درسوریه کشت ونوشت: موقع سوارشدن به اسب خنجر(بدون غلافِ شاه!) به پهلوی اورفت ومُرد!               
 برادردیگرش “بردیا” را هم  داریوش بنام گئومات مغ یا (بردیای دروغین) کشت وسلطنت را که بقول خود “ ازآنِ ما بود “ (یعنی کوروش غصب کرده بود)، بدست آورد.                          
البته داریوش تنها شاهنشاه هخامنشی است که هم جهانگشا واهل رزم است وهم اهل فرهنگ  میباشد: کل کتیبه های هخامنشی کمترازنصف کتیبۀ بیستون داریوش هستند.                             
زیر نویس شمارۀ ۵: 
درجشنهای دوهزاروپانصدسالۀ شاهنشاهی، درهمۀ متن ها چنانکه اشاره شد دکتر”رَلف نارمن شارپ” استاد یارداشگاه (پهلوی) شیراز، درزبان پارسی باستان وزبان پهلوی، بفرانسه؛ ودکتر شاپورشهبازی درترجمۀ فارسی آن :” اَ-اورَ- مَزَد-اََ “ را که بمعنای خدای “کشوربخش” است، با تقطیع صداها وحروف به درستی (اَ-اورَ-مَزَدَ-اَ) مینویسند که الف اول وآخرقابل حذف است ومیماند (اورَ-مَزَدَ:خدای کشوربخش: اوردرسومری شهرودرپارسی باستان بمعنای کشوراست/ مَزَدَ : یعنی مُزد داده وعطا کرده) ولی آنرا با تجاهل العارف:(آگاهانه خودرا به نادانی زدن) به “اهورا-مزدا(یِ): زردشتی بمعنای: دانای بزرگ هستی بخش” ترجمه و تحریف می کنند! درتمام متن ها، به عمد وبه خطا “اهورامزدا” نوشته اند که من اصلاح به واقع کردم: ازجمله در صفحۀ (۱۴۶) ترجمۀ فارسی خط میخی را به درستی ( اَ-اورَ-مَزَدَ-اَ )  مینویسد ودرتوضیح اضافه میکند: اسم مذکردرحالت فاعلی= اهورمزدا یعنی اسم خاص خدای تعالی درنظر زرتشتیان. (بقول اهل منطق: مصادره به مطلوب میکنند که نوعی سفسطه است برای القاءِ زردشتی بودن داریوش و هخامنشیان. درمتن فرانسه در صفحۀ (۱۳۳) آمده است.                 
این نوع تحریفات فراوانند ازجمله داریوش دریک کتیبه  درشوش، تحت تاثیر سنت فرعون ها در مصر، ادعای خدائی کرده و نوشته  است:                                                                        
    (D Sk)
صفحۀ (۱۰۲ فارسی) و(۹۹ فرانسه) سطرچهارم متن: مَنا اَوُرَمَزدَاَ: اََوُرَمَزدَاَ-هَ اَدَم (یعنی من اورمزده هستم، اورمزده منم/ درترجمه فرانسه وفارسی چنین تخریف شده است: بند (۲)- اهورامزدا “ازآنِ” من (است). من “ازآنِ” اهورامزدا (هستم).                                                
چنانکه اشاره شد گاه درکتیبه های هخامنشی فعل را نمی نویسند به این سبب مؤلف ومترجم در پارانتز(است) را اضافه کرده اند. اضافه کردن (“ازآن”) برمتن اصلی، بسبب آن است که: “کفرمطلق” نباشد وبشود داریوش وهخامنشی ها را با جعل و دروغ زردشتی قلمداد کرد!      
تا انقراض پهلوی، تنها متن به اصطلاح رایج “پارسی باستان” (ونه ایلامی وبابلی) درایران اجازۀ ترجمه به فارسی داشت.                                                                                       
ترجمۀ ایلامی متن بیستون که مفصل ترین ومهمترین متن داریوش است وزمان دوشاه پهلوی درایران بسبب التصاقی یا پیوندی بودن زبان ایلامی (مثل ترکی) مطرح نشد وممنوع بود. اخبراً از آن دوترجمه  وجود دارد:                                                                                                    
اولی: کتابی باعنوان “بازخوانی  بیستون: متن ایلامی و بابلی سنگ‌ نوشته‌ ی داریوش بزرگ در کوه بیستون” است. مؤلف: چول هیون ‌بای / مترجم:  شهرام جلیلیان / ناشر: مؤسسۀ تحقیقات و توسعۀ علوم انسانی / سال  (۱۳۹۰) / درصد وبیست وهشت (۱۲۸) صفحه.                           
دومی: تز دکترائی است با عنوان “ تحریرایلامی کتیبۀ داریوش بزرگ دربیستون” تالیف: سلیمان علی یاری بابلقانی” در (۲۶۹) صفحه درسالِ (۱۳۹۴) چاپ شده است.                       
درتمدن سومری، اولین شهردنیا “اور” نام داشت (۴۰۰۰ ق.م): “اورمیه” یعنی شهر(کنار) آب و اورسلیم(درعبری اورشلیم) یعنی شهر سلامتی. اما چنانکه اشاره شد درزبانِ هخامنشیان “اور” بمعنای کشوراست: “اور- مزدَ “ یعنی خدای کشوربخش. درحالیکه “اهورا مزدا”یِ زردشتی: “اهورا” که الهام گرفته از”اسوره” درکتاب “ریگ ودای” زبان سانسکریت هنداست بمعنای “هستی بخش” است. “ مَز” یعنی بزرگ، و”دا” یعنی دانا (ئی): جمعاً میشود: دانای بزرگ هستی بخش؛ (بعکس گرامرفارسی درترتیب اسم وصفت دراصل گاتها وسانسکریت: هستی بخش بزرگ دانا است) که طبعا (دانای بزرگ هستی بخش)  به درد داریوش و کشورگشایان هخامنشی نمی خورد. آنها “خدای کشور بخش” ی لازم دارند تا به فتوحات خود، جنبۀ آسمانی و تقدس بدهند.